Info

Korte fictiefilm (10 min)


Osman woont met zijn vader in Nederland, maar voelt zich daar niet thuis. Hij denkt dit thuisgevoel wel te kunnen vinden bij zijn moeder in Turkije, waar hij warme herinneringen aan heeft. Osman spaart voor een ticket en probeert dit geheim te houden voor zijn vader. Als zijn vader hem betrapt, komt Osman tot een tragische ontdekking.

Osman belt vaak met zijn moeder om mooie herinneringen op te halen. Hij wil niet dat zijn vader dit te weten komt. Zijn vader stuurt hem naar school, maar Osman slentert dagelijks verveelt door het flatgebouw. Als bijbaan bezorgt hij kranten, verder komt hij de flat niet meer uit. Met het geld dat hij als krantenbezorger verdient spaart hij voor een ticket naar Istanbul, waar zijn moeder hem met open armen zal ontvangen. Zijn vader is bezorgd omdat hij weet dat Osman niet meer naar school gaat en bij hem weg wil. Zijn vader weet niet hoe hij toenadering moet zoeken tot zijn zoon en gaat keer op keer in de fout.

Mijn film gaat over het onvervulde verlangen naar het hebben van een thuis. Ik wil deze film maken om te laten zien waar bepaalde bevolkingsgroepen mee te maken kunnen krijgen. De specifieke groep waar mijn aandacht naar uitgaat zijn de Turken. Ik heb namelijk het gevoel dat er in Nederland minder aandacht is voor de Turken. Deze film vertelt het verhaal van de Turken van mijn generatie. Er is een groep Turken die dagelijks geconfronteerd wordt met het feit dat ze zich geen Nederlander voelen, terwijl ze hier wel geboren zijn. Mijn film staat symbool voor deze generatie die leeft tussen twee culturen en zich daardoor een buitenstaander voelt. Met deze film wil ik een brug slaan tussen deze culturen. Als ze ervoor kiezen om terug te keren naar Turkije zijn ze vaak hun eigen achtergrond ontgroeid. Waar zullen zij zich thuis voelen?